Geplaatst op: 25 maart 2021

Blog van Cindy, Jeugdspeler


Het is een klassieke valkuil. Als ouderen denken we dat we verstand hebben van de jeugd. We zijn tenslotte allemaal ervaringsdeskundig nietwaar? Helaas, dit is een misverstand.

Mensen doen hun best om de jeugd bij te benen. Fysiek, met kunst en vliegwerk en soms tegen beter weten in want zwaartekracht wint altijd. Sommige ouders willen beste vrienden zijn met hun kinderen. Hier op het Sallandse platteland gaat dat met een knipoog en de gevleugelde woorden. “We zijn zelf ook jong geweest.” Nou ben ik enorm vóór warme onderlinge banden binnen het gezin, maar ik vind kinderen geen trip on memory lane. Ouders die oogluikend van alles toestaan omdat ze zelf ooit jong waren, denken daar anders over.

Maar laat ik van dit blog geen opvoedkundig debat maken. Met vier kinderen heb ik genoeg van dergelijke gesprekken gevoerd. Ik wil het graag hebben over de ongrijpbaarheid van de jeugd. Bij OZOverbindzorg hebben we daar inmiddels mooie dingen over te vertellen. Dat begint met de open deur dat opgroeiende kinderen hulp nodig hebben. De één meer dan de ander. We hebben ontdekt dat die hulpvraag bij jongeren kan escaleren. Rond één jongere kunnen makkelijk veertien professionele hulpverleners actief zijn. En dat is dan nog uitgezonderd de “gewone” mensen die een sleutelrol kunnen vervullen als je opgroeit. Denk maar aan die leraar met wie je een bijzondere klik hebt of de voetbaltrainer die jou ziet staan. Hoe houd je als jongere zo’n netwerk in vredesnaam in de greep? Als je zelf nog volop aan het ontdekken bent hoe de hazen lopen?

Even een zijstapje. Over hoe dingen veranderen. Vroeger hing ik urenlang aan de telefoon. En nog steeds ga ik bellen als ik iets snel en goed wil regelen. Mijn kinderen doen dat niet. Ze hebben allemaal een mobiele telefoon, maar telefoneren nooit. Niet dat mijn kinderen last hebben van belvrees. Nee, in hun ogen zijn er gewoon betere alternatieven. Vriendelijker ook. Een jongere vindt het ronduit vervelend om iemand anders te storen. Bijzonder toch? Wat wij, ouderen, beschouwen als sociaal wenselijk beschouwt een jongere juist als onbeleefd.

Terug naar OZOverbindzorg. Als wij aan jongeren vragen hoe zij het liefst communiceren, dan heeft WhatsApp de voorkeur. Daarna komt een hele trits aan social media. Pas daarna volgt de mail en helemaal onderaan bungelen telefoneren en het versturen van brieven. Het vervelende daarbij is dat Whatsapp voor professionele hulpverleners slechts beperkt bruikbaar is. Zeker bij serieuze hulpvragen is dit communicatiemiddel niet veilig genoeg. Gelukkig is er een alternatief. Wij van OZOverbindzorg zijn nogal weg van… OZOverbindzorg. Noem het onze jeugdige overmoed.

Natuurlijk, ons systeem is ooit opgezet als een netwerk voor ouderenzorg, maar in korte tijd zijn we ook een jeugdspeler geworden. Communiceren met whatsapperig gemak? Iedereen aangehaakt? Meer tekstjes, minder bellen? Met ook die fijne leraar of invoelende voetbaltrainer aan boord? Zelf de regisseur zijn, vergelijkbaar met de beheerder van een appgroep? Kan allemaal. We krijgen onwijs goede feedback van ouders, zorgverleners en -het allerbelangrijkst- van jongeren. Het werkt gewoon voor deze doelgroep.

Dus mocht u OZOverbindzorg onwillekeurig nog associëren met advocaatjes, toefjes slagroom, gehaakte kleedjes en rollators… daar klopt niks van. OZO past als een jas voor iedereen die zich jong voelt.

En het maakt jongeren geen bal uit waar wij vandaan komen. Kwaliteit is leeftijdsloos. Vinyl platen zijn ook weer helemaal hip. Heb ik me laten vertellen hoor, want ik rock -super oldskool- nog op Spotify.

Terug naar het overzicht